12/09/2026
In de leefruimte hangt een werk van Aurora Gabi. Parijs, 1990.
Er staat geen bordje bij, en de naam zegt vandaag niemand nog iets. Toch is dit misschien het voorwerp in dit huis met het vreemdste verhaal, want om te begrijpen wat een Parijse kunstenaar in 1990 aan een muur in de Westhoek doet, moet je eerst weten wat er in de jaren tachtig op de Ieperse Grote Markt gebeurde.
Een weekend Parijs in Ieper
De Ieperse middenstandsorganisatie, de vereniging die vandaag UNIZO heet, haalde in de jaren tachtig Montmartre naar Ieper onder impuls van Jaak Mortier en het toenmalige stadsbestuur. Place du Tertre op de Grote Markt: een weekend lang Parijse sfeer, met echte kunstenaars uit Parijs die hun schildersgerief kwamen opzetten tussen onze eigen huizen.
Montmartre heeft de Sacré-Coeur als achtergrond. Ieper had de Lakenhalle. Eerlijk gezegd is dat geen slechte ruil.
Wat zulke evenementen nooit vertellen: die kunstenaars moeten ergens slapen.
Dit huis had bedden
Jaar na jaar verwelkomde deze hoeve verschillende van die artiesten. Ze kwamen voor een weekend, ze aten mee, ze sliepen hier, en het jaar daarop stonden ze er weer.
Sommigen werden vrienden. Stevo Solaya bleef soms hangen. Niet een nacht extra, maar weken. Soms maanden. Een schilder uit Parijs die in de Westhoek bleef omdat het hier goed was.
En op een van die bezoeken bleef er een werk achter van Aurora Gabi, gedateerd 1990. Het hangt er nog.
We hebben ze gezocht. En niet gevonden.
Voor dit verhaal zijn we op zoek gegaan naar Stevo Solaya en Aurora Gabi. In archieven, in kunstdatabanken, in de registers van Montmartre. Er is niets. Geen biografie, geen galerie, geen enkele vermelding.
Dat is geen detail. Dat is het hele punt.
Want dit waren geen amateurs. Een plek op de Place du Tertre is tot vandaag een officiële vergunning van de stad Parijs. Er zijn 124 plaatsen op het Carré aux Artistes, verdeeld over 67 schilders, 45 portrettisten, 7 karikaturisten en 5 silhouettisten. Je krijgt er geen bij door vroeg op te staan. Je moet erkend worden.
Dit waren dus vaklui met een vergund vierkant in Parijs, die decennialang elke dag hebben staan schilderen. En het internet weet niet dat ze bestonden.
Hun werk hangt niet in musea. Het hangt in huizen. In woonkamers en gangen, bij mensen die hen een bed gaven.
Dat is een merkwaardige gedachte: het schilderij aan onze muur is duurzamer dan het digitale spoor van de vrouw die het maakte.
Wat dit zegt over dit huis
Hoeve Hestia is niet in juli 2026 begonnen met gasten ontvangen.
Dit huis doet dat al veertig jaar. Alleen stond er toen geen prijs op, en heette het geen B&B. Er kwamen mensen uit Parijs en over de ganse wereld die nergens konden slapen, en er waren bedden. Zo simpel was het.
En dan 1 november 2021... Toen kwam er, veertig jaar later, iets terug.
Tijdens een weekend in Parijs raakte Karl op Montmartre in gesprek met een kunstenaar: Midani M'Barki, geboren in Tunesië in 1947, en sinds 1969 op Montmartre.
Dat jaartal nog eens: 1969. Hetzelfde jaar waarin Jaak en Gerda trouwden, twee verhalen verder in deze reeks. Terwijl er in Ieper een gezin begon, streek er in Parijs een jonge Tunesische schilder neer op de heuvel waar zijn werk pas echt zou opengaan.
Midani is de oprichter, voorzitter en uitgever van het tijdschrift Paris Montmartre en van de kunstenaarsvereniging met diezelfde naam.
Karl stond in 2021 dus toevallig te praten met de man die het geheugen van Montmartre beheert en kwamen de verhalen van Stevo Solaya en Aurora Gabi toch naar boven...
Waar rust en warmte samenkomen
Waar de tijd vertraagt
Erkende logies Toerisme Vlaanderen - Nr. 399260
